De instanties die ervoor zorgen dat de uitrol van het draadloze netwerk voor de mobiele communicatie ongehinderd in Nederland zijn gang kan gaan, blijven zich doof houden voor het feit dat er vele onderzoeken zijn die een biologisch effect aan een organisme aantonen van de radiogolven die nodig zijn voor draadloos gebruik. Instanties zoals de o.a. de Nederlandse Overheid, Gezondheidsraad, het Kennisplatform Elektromagnetische Velden en gezondheid, College van de rechten van de mens, Kabinet der Koning en de  Nationale ombudsman. Wetenschappelijk onderzoek geeft aan dat er een dreigend gevaar is voor de gezondheid van mensen en flora en fauna maar in Nederland worden anno 2018 deze onderzoeken genegeerd. Schrijven, mailen, bellen, actie voeren of een ervaringsboek schrijven, heeft anno 2018 nog geen zin gehad. Mijn persoonlijke ervaring is dat er domme fouten worden gemaakt en belachelijke antwoorden terug worden gegeven. Mijn ervaring met:

Brieven naar alle ministeries

Opdat ze nooit kunnen zeggen: wij hebben dit nooit geweten schrijf ik alle ministers van het kabinet Rutte1 en Rutte II een brief. Een brief om hulp te vragen als elektrogevoelige en om als overheid eerlijk te vertellen aan de burgers van Nederland, wat eraan de hand is met alle draadloos gebruik. Niet alleen de voordelen maar ook de nadelen! Laat de burger dan zelf kiezen maar wees open en eerlijk! Had ik het maar geweten in 2003! Laat mensen niet overkomen wat ons gezin ongevraagd en onwetend is overkomen! Door het wonen onder een kerktoren die straalde van de elektromagnetische velden zijn twee gezinsleden ziek gemaakt. Na alle ministeries van het kabinet Rutte II geschreven te hebben is mijn brief aan het ministerie van Sociale zaken en Werkgelegenheid gewoon doorgestuurd naar Rob! Een burger in het westen van ons land. Rob schrijft mij een brief en na twee keer zijn brief gelezen te hebben, begrijp ik pas dat mijn brief aan het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid naar Rob is doorgestuurd! 16 april 2016 ontvangt hij een brief van Sociale Zaken waaronder dus mijn brief met de roep om hulp en om iedere burger te waarschuwen. Dit had toch nooit mogen gebeuren en de conclusie is dat er fouten worden gemaakt door het kabinet is snel gemaakt. Fouten zijn niet te voorkomen waar mensen werken maar fouten maken zijn er om goed te maken of misschien zijn deze fouten al het gevolg van straling? Want in het gebouw waar de leden van de Tweede Kamer werken is de straling onmeetbaar zo hoog.

Tweede kamerleden worden blootgesteld aan straling

De Stichting Kennisplatform Elektromagnetische Straling heeft een ingenieur elektrotechniek en tevens meetspecialist in maart 2016 metingen laten doen naar doen naar de dichtheid van de hoogfrequente elektromagnetische straling op een viertal werkplekken in het Tweede Kamergebouw en de directe omgeving. De directe omgeving is onder ander de dagopvang in de perstoren (voor kinderen in de leeftijd van nul tot vier jaar, naschoolse, voorschoolse en tussenschoolse opvang voor kinderen van 4 tot en met 12 jaar) op de zevende en achtste etage van het Tweede Kamergebouw. De opvang van de kinderen in de Kleine Kamer is voor de kinderen van medewerkers in het Tweede Kamergebouw en voor de naburige ministeries of overheidsinstellingen. De dagopvang verblijft onder twee zendmasten die op het dak van het Tweede Kamergebouw zijn bevestigd. De meting geeft aan dat ook de kinderen van de dagopvang gevaar lopen. De meting is gedaan op vier werkplekken, waar stralingsniveaus tot 3.000 Microwatt per vierkante meter ( µM/w2) werden gemeten, waar dat in een gemiddeld huis hooguit acht tot tien microwatt is. Deze werden vooral gegenereerd door twee plafondantennes in de gang en dienen als steunzender voor de mobiele telefonie. In de gang zelf was het stralingsniveau tot 150.000 microwatt per vierkante meter opgelopen. Daarnaast veroorzaakte de aanwezige wifi op de verschillende plekken, voor uitschieters tot boven de 1000 microwatt per vierkante meter. Zelfs op de werkplekken met minder straling, werd nog tot 200 microwatt per vierkante meter gemeten. De Tweede Kamerleden en de kinderen van de dagopvang worden dus blootgesteld aan een hoge dosis straling in het gebouw. Vandaar misschien de vreemde antwoorden, het disrespect voor burgers, het lonken naar het buitenland en de bezorging van mijn brief bij een andere burger? Bij mij rijst onmiddellijk de vraag: welke fouten worden er nog meer gemaakt, waar de burgers in Nederland niets van weten? Wat draadloos werken al niet veroorzaken kan.

Milieu en Internationale zaken

Een onderdeel van het voormalige ministerie Infrastructuur en Milieu (het huidige ministerie Infrastructuur en Waterstaat), is het secretariaat DGMI (Directoraat-generaal Milieu en Internationale zaken). Op 20 juni 2016 krijg ik van de secretaresse een mail of ik een aantal vragen kan beantwoorden van de directeur-generaal milieu en internationaal, de heer Ch. Kuipers. 23 juni 2016 heb ik de toenmalige directeur-generaal aan de telefoon. Het komt erop neer dat hij wil helpen om te onderzoeken hoe er wettelijke weggetjes zijn om de elektrogevoeligen te helpen. Tot op heden is er waarschijnlijk geen wettelijk weggetje gevonden.

Het kamerdebat en de petitie

Op 20-5-2014 zijn er vragen naar de Overheid gestuurd over het slechte mobiele bereik naar de minister van veiligheid en Justitie, toen nog minister I.W. Opstelten. Het ging om vragen over het slechte mobiele bereik langs de grens met Duitsland en België. Het wordt breed opgepakt door de media en duizend handtekeningen werden door een bekende Nederlander (Marga Bult) aan minister I.W Opstelten overhandigd namens mensen die bereik eisen. Dit was de start voor een tegenactie en via de site van Stopumts werden 1616 handtekeningen verzameld door elektrogevoeligen met de boodschap: “Wij willen het behoud van ‘witte zones’, die er mondjesmaat nog zijn in Nederland”. Ook elektrogevoeligen hebben volgens de Nederlandse grondwet recht op het feit dat een lichaam niet ongevraagd bestraald mag worden. Want volgens artikel 11: heeft iedereen recht op onaantastbaarheid van zijn lichaam. Wij willen niet ongevraagd ‘bestraalt’ worden. Stopumts haalt 1616 handtekeningen op om de overheid duidelijk te maken hoe ernstig de situatie is voor sommige elektrogevoelige, werd de petitie vergezeld van de meest schrijnende woonsituaties en drama’s. Het kost namelijk veel huwelijken, familiebanden en mensenlevens. De verhalen en handtekeningen worden twee dagen voor het debat aangeboden (28-4-2015).

30 april 2015

Het Kamerdebat was op donderdag 30-4-2015 in de Suze Groenewegzaal. Aanwezig waren de ministers Kamp (minister van Economische zaken), Steur (minister van veiligheid en Justitie), en de deelnemers mw. A. Mulder (CDA), mw. N. Kooiman( SP), hr. B. de Liefde (VVD), mw. A. Oosenbrug (PvdA) en R. Vermeij ( PvdA). Op het eind van het debat wordt het advies gegeven om, de mensen die in een grensgebied wonen, altijd een vaste telefoonlijn te houden. Niet alleen de grensgebieden krijgen dit advies, ook de mensen waar mobiel bereik slecht is, bijvoorbeeld de binnenstad van Amsterdam. Minister Kamp benadrukt dat het mobiel bereik in Nederland heel goed is. Verder belooft hij dat er een aantal nieuwe masten bijkomen en dat gemeenten het gemakkelijker moeten maken aan de providers om een mast te plaatsen. Providers mogen zelfs gebruik maken van de C2000 masten. Dat er slimm cells geplaatst worden en dat er een publiekscampagne komt. De minister van Veiligheid en Justitie legt uit:” Door plaats of houding kan de beller het bellen beïnvloeden. Komende maanden, zal via regionale kranten, tv en radio, de mobiele beller op de hoogte worden gehouden” (wel beloven niet uitvoeren. Dit is namelijk nooit gebeurd). Geen woord tijdens het debat over de petitie en dit vraagt om opheldering. Ik stuur minister Kamp een brief met de vraag waarom er niet gesproken is tijdens het debat over de handtekeningen actie van de elektrogevoeligen in Nederland.

Het antwoord van minister Kamp

De vraag wordt doorgestuurd naar van de Publieksvoorlichting EZ dat is ondergebracht bij Informatie Rijksoverheid die raad vragen bij een managementteam (MT) lid van de directie Telecommarkt. Het antwoord is: “Een Algemeen Overleg (AO) is een reguliere vergadering van een Tweede Kamer commissie met een of meer bewindspersonen waarin een specifiek onderdeel van een beleidsterrein wordt behandeld. In een AO stellen leden van de Tweede Kamer vragen aan de bewindspersoon of – personen waar vervolgens op wordt geantwoord. Het AO op 30 april jl. waar u in uw e-mail naar verwijst, betrof een overleg met de minister van Veiligheid en Justitie en de minister van Economische Zaken over de mobiele bereikbaarheid van het alarmnummer 112 in grensgebieden en plattelandsgemeenten. Voor dit AO waren door de leden van de Tweede Kamer in eerste instantie drie agendapunten ingediend waar later nog een vierde agendapunt aan is toegevoegd. Waarom geen van de vier agendapunten betrekking had op de handtekeningen van 480.000 elektrogevoeligen en op het blijven behouden van zogenaamde “witte zones” is mij onbekend. Het is aan de Tweede Kamer zelf de onderwerpen van gesprek te bepalen”. Een antwoord wat geen antwoord geeft op de vraag waarom de petitie voor witte zones niet genoemd is en van de eisers om draadloos bereik wel. Is er geen spreekwoord: daar branden we onze vingers niet aan?

Burgermeester en wethouders

De overheid bestaat uit drie lagen: de centrale of rijksoverheid, de provincies en de gemeenten. Wanneer in februari 2016 duidelijk wordt dat er een antennemast aan zit te komen nodig ik de burgemeester van Aalten, waar De Heurne onder valt, uit. Vier maart 2016 hebben mijn man en ik een gesprek met de toenmalige burgermeester in onze woning. We maken de volgende afspraken:

-omdat de dichtstbijzijnde mast op de grens met Duitsland staat en de Duitse site waar masten staan en welke antennes eraan hangen voor mij zeer onduidelijk is wil hij de beleidsmedewerker euregionale samenwerking vragen of hij contact wil opnemen met de Duitse providers om te achterhalen welk bereik de masten hebben en wat erop staat.

-de gemeente Aalten wil onderzoeken of het mogelijk is om rondom de woning een stralingsvrije zone te realiseren van ongeveer 2 kilometer (is niet gebeurd).

-Het schijnt mogelijk te zijn om ruiten in de woning te plaatsen die de straling tegenhouden. Hij wil onderzoeken of hiervoor een tegemoetkoming vanuit de gemeente mogelijk is. Er worden namelijk ook voorzieningen gefinancierd voor mensen die slecht ter been zijn bijvoorbeeld.

Uit de raadsmededeling 15 november 2016

Hoewel stralingsgevoelig niet valt uit te sluiten is er geen wetenschappelijk bewijs voor het ontstaan voor het ontstaan hiervan. Wetenschappelijk onderzoek heeft niet kunnen bevestigen dat de (zwakke) elektromagnetische velden uit de dagelijkse praktijk de gemelde gezondheidsklachten veroorzaken, of dat mensen de aanwezigheid van die velden kunnen waarnemen of er klachten van krijgen. Hoewel enkele wetenschappers in de biologische effecten van EMV aanwijzingen zien dat EMV gezondheidseffecten kan veroorzaken, heeft wetenschappelijk patiënten onderzoek niet bevestigd dat EMV de oorzaak zijn. De GGD heeft aangegeven dat de mast voldoende ver van mensen is om geen gezondheidseffecten te veroorzaken en uw stralingsgevoeligheid niet medisch is vastgesteld!! De beloofde afspraken vervallen.

Zijne Majesteit de Koning

Ook de Koning krijgt een brief. Al eerder heeft zijn moeder (toen nog Koningin) een brief ontvangen met de vraag om hulp. Geen huisarts was te vinden die een elektrogevoelige in de praktijk wilde toen we in 2010 hier kwamen wonen. Wat had ik toch graag hulp gehad van een medisch onderlegd iemand. Iemand die mij serieus nam en geloofde dat de klachten echt zijn. Iemand die wil weten wat er gebeurd met haar lichaam en waaróm dat gebeurd. Om een arts niet te overvallen omdat elektrogevoeligheid zo kwetsbaar ligt in Nederland, had ik de twee dichtstbijzijnde huisartsenposten in het naburige dorp een brief gestuurd. Wat schets mijn verbazing dat ik van alle twee een afwijzing kreeg dat ze geen elektrogevoelige in de praktijk wilden. Laat het kabinet van de Koningin terug schrijven: ”ga naar de huisarts”! Ook van de Koning een nietszeggend antwoord terug. Misschien dat hij toch een beetje aan het twijfelen is gebracht want de kinderen moeten zich houden aan strenge regels rondom het mobiele telefoongebruik volgens de krant. Op vakantie en ’s avonds bijvoorbeeld moeten de smartphones uit.

De GGDGHOR

De GGDGHOR is de vereniging voor publieke gezondheid en veiligheid in Nederland. GGD staat voor Gemeentelijke of Gemeenschappelijke Gezondheidsdienst. GHOR voor de Geneeskundige Hulpverleningsorganisatie in de Regio. GGD GHOR Nederland is de koepelorganisatie van de in totaal 25 GGD’en en GHOR-bureaus. Sinds 2014 is de GGD en GHOR in Nederland één vereniging: GGD GHOR Nederland. Ze nemen ook deel in het Kennisplatform elektromagnetische velden en Gezondheid. De GGD in de regio is in te schakelen bij wanneer er een zendmast of antenne in de buurt komt. De GGD:

-overlegd met de gemeente;

-controleert de blootstelling;

-adviseert over het gezondheidsrisico. Wanneer er in de omgeving van een zendmast meer dan vijf gevallen van dezelfde soort kanker is er sprake van een kankercluster en is de GGD in de regio in te schakelen.

Maar de GGD baseert zich in haar beleid zoveel mogelijk op wetenschappelijke bewijzen. De GGD zal zich niet inspannen voor een leefgebied met minder blootstelling aan elektromagnetische straling van alle draadloze. Als er in de toekomst wetenschappelijk bewijzen komen die het probleem en de mogelijke oplossingen verhelderen dan wordt uiteraard het beleid hier op aangepast.

En toch heeft een berichtje naar de GGD-NOG ervoor gezorgd dat de gemeente Aalten, die wél contact heeft met de GGD-NOG, met de medisch milieukundige, de mast niet tegenover onze woning geplaatst op zijn advies, maar een kilometer verderop. Stefan, goed gedaan.

College van de rechten van de mens

Het College beschermt, bewaakt, belicht en bevordert de mensenrechten in Nederland door onderzoek, advies, voorlichting en het individueel oordelen in het geval van discriminatie op het terrein van arbeid, goederen en diensten en onderwijs. De elektrogevoeligen worden gediscrimineerd omdat ze geen diensten willen van de providers. Ze worden ongevraagd bestraald. Maar zegt het College van de rechten van de mens: “Het gediscrimineerd voelen als elektrogevoelige ten opzichte van andere groepen mensen staat niet in de Algemene wet gelijke behandeling (AWGB)”. Tja, een discussiepunt of dit terecht is wanneer veel elektrogevoeligen niet in openbare gebouwen kunnen zijn, in de bus, trein, ziekenhuizen, huisartsen en zorgcentra’s. Komend NL alert? Hoe bereik je dan de elektrogevoelige? Betalen met de smartphone? De ernstig elektrogevoelige heeft geen smartphone. Het College van de rechten stuurt in 2016 mij dan ook door naar de Nationale Ombudsman.

De Nationale Ombudsman

Op de site van de Nationale Ombudsman staat te lezen dat: de missie van de Nationale Ombudsman is om overheden uit te dagen anders te kijken naar diensten, processen en innovaties: door met een team van specialisten te kijken naar alles wat de overheid doet. Door na te denken over manieren waarop het anders en beter kan. Met meer oog voor het perspectief van de burger. Om overheden hier vervolgens op aan te spreken. En ze uit te dagen om zaken te verbeteren. (pro-actief). Tijdens het Kabinet Rutte II was de Nationale Ombudsman Alex Brenninkmeijer (die ik ook geschreven had) en sinds 2015 is dat Reinier van Zutphen. Het gaf opnieuw hoop, nadat op de site te lezen was om overheden op eventueel gedrag aan te spreken. De Ombudsman krijgt dus een brief met de vraag of hij wat betekenen kan. De ombudsman belt mij binnen een week op en vraagt zich af waarom híj wordt ingeschakeld? Hij vindt het niet kunnen van het College van de mensenrechten en het lijkt net of hij het een afschuifsysteem vind. Hij komt boos over en zegt dat de landelijke politiek de enigen zijn die dat beleid mogen controleren. Uitleggend dat er elektrogevoeligen zijn die nú niet weten waar ze naar moeten in dit land en die maar zelfmoord plegen, blijft de Nationale Ombudsman bij zijn antwoord. De ernstig elektrogevoeligen worden compleet buitengesloten en dat mag schijnbaar. Net als in het verkeer doden worden ingecalculeerd is ook bij het overgaan naar de digitale wereld, mensen die niet mee kunnen komen, ingecalculeerd lijkt het wel. Het lijkt erop dat ze maar zelfmoord moeten plegen want de euthanasiewet heeft hier ook geen antwoord op. Of ga je vanzelf dood als je maar lang genoeg in de straling van al het draadloze verblijft. Het milieu in Nederland zit nog voller met elektro magnetische velden dan met koolstofdioxide!

Goede doelen

En alle goede doelen verzamelen tegenwoordig het liefst geld in met collectebussen waar je contactloos kunt betalen. Onder meer KWF Kankerbestrijding, de Hartstichting en het Diabetesfonds maken hier gebruik van. Patiëntenverenigingen die meermaals gewezen zijn door mij op de buitenlandse onderzoeken dat ook draadloos gebruik een risico geeft op kanker of hartfalen of diabetes. Dat verenigingen in het buitenland wel waarschuwen? Waarschijnlijk accepteren ze geen waarschuwingen van een particulier, maar hun patiënten dan? Hebben die geen recht om correct voorgelicht te worden? Moeten die net als mijn gezin, door schade en schande wijs worden?