Een vakantie in het buitenland is niet meer mogelijk voor een echte elektrogevoelige in Nederland. Het vliegveld is een groot taboe met alle mensen en hun smartphone, gratis wifi en security scan.
Het verschil tussen een body scan en security scan is dat een bodyscan met röntgenstraling is en een security scan is met de millimeter wave-technologie. Dat zijn microgolven met golflengten van 1 meter tot 1 millimeter en met frequenties tussen 300 megahertz en 300 gigahertz. Lange tijd was mobiel gebruik in het vliegtuig niet mogelijk, maar helaas zijn veel vliegtuigen uitgerust met wifi aan boord. Dat zal me niet meer lukken en valt af.

Om met de auto te reizen heb je als elektrogevoelige een auto nodig waar geen draadloze snufjes inzitten. Heb je die en komt de auto elk jaar door de keuring dan wordt een lange reis erg moeilijk.
Je moet rekening houden met veel pijn, een wazig gevoel, misselijkheid, hartritmestoornissen en als een positief punt: zicht houden op het eind van de reis. De beloning dat je bent. Waarom maakt het de reis zo moeilijk?
Omdat langs snelwegen bijna om de 400 meter een antennemast voor de mobiele communicatie staat én masten om de verkeersdrukte, files en reistijden te registreren in opdracht van De Nationale Databank Wegverkeersgegevens (NDW). Hier wordt gebruik gemaakt van een systeem met draadloze sensoren (infrarood en Bluetooth-meetsystemen), draadloze communicatie (GPRS) en energievoorziening via zonnepanelen. Hierdoor hoeft er niet in de weg gewerkt te worden en levert de aanleg geen hinder op voor het verkeer en geen schade aan het asfalt. Het milieu wordt echter wel gevuld met niet-ioniserende elektromagnetische velden (straling) en dus vervuild!


Als elektrogevoelige ben je dus in 2017 hoofdzakelijk aangewezen op een stralingsvrije of -arme camping in Nederland of een B&B waar de eigenaar weet wat elektrogevoeligheid is. De camping houdt is: logeren in een tent, caravan of chaletje. Maar je bent nog altijd afhankelijk van de mede vakantiegangers. Wat nemen die allemaal mee naar de camping? Als je pech hebt:
• wifi;
• een wifiversterker;
• smartphone;
• tablets;
• een 4G internetsleutel of dongel (USB-modem);
• een draadloze achteruitrijcamera op de caravan of camper;
• een TV met draadloos Digitenne, een live TV-app. of schotel zonder extra kastje en kabels.

Wat een campinggast aan draadloos allemaal kan hebben, zou dus op een stralingsarme camping verboden moeten worden.

Maar gingen we vroeger naar een camping?
Neen, een camping was absoluut geen optie. Niet in de laatste plaats omdat ik enigszins last heb van claustrofobie. Een tent is klein, gauw rommelig en zonder luxe. Tijdens een vakantie steeds maar opruimen, afwassen en op de grond slapen, kies ik niet voor. Waarom met minder genoegen nemen als je ouder wordt, dan wanneer je in een stralingsvrij huis woont? Een B&B zou misschien iets zijn maar ik wil liever mijn eigen verantwoordelijkheid houden, eigen baas zijn. Een huisje met alle gemakkelijke voorzieningen en een echt bed, dáár kozen we vroeger voor en het liefst vandaag ook nog. Gemakkelijke voorzieningen als een:
TV in de woonkamer en slaapkamer;
Afwasmachine;
Liefst een bubbelbad en sauna;
Een groot indoor zwembad;
En een bosrijke omgeving.

Ik ken geen camping met een chaletje die aan deze eisen voldoet (of ik mis een camping). De parken waar we vroeger voor kozen is voor een elektrogevoelige, sinds de mobiele telefonie is ingevoerd, niet meer mogelijk. Vaak is er wifi die je niet uit kunt zetten omdat dan de andere huisjes ook geen wifi hebben. Als het wel kan staan de andere huisjes die wel wifi hebben te dichtbij. Heerlijk elke dag zwemmen in een indoor zwembad is niet meer mogelijk. De smartphonende mensen vullen het gebouw met onzichtbare, onhoorbare en reukloze elektromagnetische velden die mijn lichaam van slag maken en dingen laat doen waar ik niet voor kies. Een wazig hoofd met wazige gedachten, hartritmestoornissen, pijnlijk warme ellebogen, vliegende spierpijn pijn door het hele lichaam met schokkende bewegingen als gevolg, moeilijk spreken, slappe en pijnlijke benen, ademhalingsproblemen en ‘watterige’ oren. Het duurt dan dagen van algehele malaise voordat het ‘herstelt’ is.

Maar is het mijn schuld?
Neen, door het gebruik van anderen die draadloos gebruiken, krijg ik dit lamlendige en pijnlijke gevoel en wordt dus ziek gemaakt door de maatschappij zelf. Zelf heb ik geen smartphone of draadloos en begin me aardig het uitschot van de maatschappij te voelen. De elektrogevoeligen is geen plaats meer voor in deze wereld en wordt duidelijk gemaakt op meerdere fronten (SMS code nodig om de verzekeringsstatistieken in te zien, NL alert, en sites waar je alleen terecht kunt door lid te zijn van Facebook wat ik uit principe niet gedraad wil). Ik ben geen campingmens maar omdat mensen zo massaal het draadloos verwelkomt hebben ben ik teruggeworpen naar een leven waar ik nooit voor zou kiezen. Niet alleen wat op vakantie gaan betreft maar ook op mijn werk kon ik niet langer blijven. Er kwamen totaal onverwachts draadloze verbindingen waar ik niet tegen kon. Ik moest ontslag nemen of onderzoeken aangaan. Zo dom, ik kon toch absoluut niet wezen in gezondheidsinstellingen, nadat ik bij de tandarts door mijn benen zakte? De keus was dan ook niet moeilijk maar afstand doen van werk waar je plezier in had, blijft moeilijk. De droomwoning die we in 2003 kochten stond onder een kerk met achteraf antennemasten voor de mobiele telefonie op de toren. We moesten hierom vluchten. De meting van het Antenne-bureau op de slaapkamer was achteraf nét onder de norm. Voor mij dus vier jaar te lang geslapen daar. Is dit de oorzaak dat de klachten zo snel getriggerd worden? Is het mijn schuld? Ik vind de overheid en de Gezondheidsraad die hun verstand niet gebruiken, de schuldigen.

Maak ook plekken waar elektrogevoeligen recht op hebben
Waarom niet een aantal parken geschikt maken voor de elektrogevoeligen? Parken met alle voorzieningen waar iemand kan kiezen om er te verblijven? Parken waar de mobiel verboden is, waar geen antennemasten in de buurt komen, waar geen wifi is en waar de gast zich écht ontspannen kan. Ook goed voor mensen die niet elektrogevoelig zijn. De roep onder hen is in vakantietijd, groot maar geen noodzaak. Voor de elektrogevoeligen is het helaas noodzaak.

Noodzaak
Zolang dit niet gerealiseerd wordt, hoort de elektrogevoeligen niet meer in deze maatschappij. Juist de maatschappij zorgt dat de elektrogevoeligen er niet meer bij horen. De collega’s, familie, werkgever, overheid en stichtingen die zich inzetten voor de gezondheid van de mens zoals de:
De gezondheidsraad;
GGD;
Zorgverzekeraar;
het College van de Mensenrechten;
de Nationale ombudsman;
KWF kankerbestrijding;
Non-gouvernementele organisatie’s (NGO), zoals de Stichting ElektroHyperSensitiviteit (EHS) die niet opkomt voor de ernstig elektrogevoeligen.

Wie durft eerlijk en integer op te komen voor de echte elektrogevoelige?