Een uitnodiging om de griepprik te halen terwijl ik al jaren elektrogevoelig ben en mijn huisarts thuis komt wanneer het écht nodig is.

Van discriminatie mag de elektrogevoelige niet spreken. Het College van de rechten van de mens beschermt, bewaakt, belicht en bevordert de mensenrechten in Nederland door onderzoek, advies en voorlichting. Het oordeelt elk individueel geval van discriminatie op het terrein van arbeid, diensten en onderwijs. Dat de elektrogevoeligen gediscrimineerd worden lijkt me erg logisch omdat veel elektrogevoeligen geen gebruik kunnen maken van diensten waar iedereen die niet elektrogevoelig is, wél gebruik van kunnen maken. Van openbare gebouwen, ziekenhuizen, artsen, openbaar vervoer of een bloemencorso bezoeken, kan ik niet meer want iedereen heeft een smartphone aan staan, ook al gebruiken ze deze niet. Iedereen heeft een autosleutel waar de deur vanaf een afstand ontgrendeld kan worden. Ik kan nergens meer naar toe en ik ben mijn broers en zussen hierom al verloren. Ze snappen er niets van. De overheid heeft veel brieven gehad maar er gebeurd niets. Ja, 5G komt eraan omdat de regering niet luistert naar wat de helft van de bevolking wil. Ik glij steeds verder weg en ik besluit het College van de rechten van de mens te schrijven. De National Ombudsman gaf te kennen niets te kunnen doen aan de beslissingen van de overheid en het College van de rechten van de mens noemt zelf op de site dat discriminatie op diensten en onderwijs (hoeveel kinderen, net als onze zoon, kunnen niet meer op school zijn?) discriminerend is. Het loze antwoord terug is dat ‘het gediscrimineerd voelen als elektrogevoelige ten opzichte van andere groepen mensen niet in de Algemene wet gelijke behandeling (AWGB) staat”. Tja, een discussiepunt of dit terecht is wanneer veel elektrogevoeligen niet in openbare gebouwen kunnen zijn, niet in de bus, trein, ziekenhuizen, huisartsen en zorgcentra’s kunnen zijn, is het wel erg gemakkelijk om te zeggen dat dit niet beschreven staat. En het komend NL alert? Hoe bereik je dan de elektrogevoelige? En betalen met de smartphone? De ernstig elektrogevoelige heeft geen smartphone en kan dus de boodschappen niet meer betalen? Het College van de rechten stuurt me door naar de Nationale Ombudsman.

De Nationale Ombudsman
De Nationale Ombudsman is sinds 2015 Reinier van Zutphen. Het gaf hoop, nadat op de site te lezen was dat de Nationaal Ombudsman overheden op eventueel gedrag aan te spreken. De Ombudsman krijgt wederom (ook de vorige Ombudsman Alex Brenninkmeijer heeft een brief gehad) een brief met de vraag of hij wat betekenen kan om de materie EMV aan te kaarten. Hij belt al snel terug en vraagt zich af waarom híj wordt ingeschakeld. Hij vindt het niet kunnen van het College van de mensenrechten en het lijkt net of hij het een afschuifsysteem vind. Hij is boos op mij en zegt dat de landelijke politiek de enigen zijn die het overheidsbeleid mogen controleren. Uitleggend dat er elektrogevoeligen zijn die geboren en getogen zijn in dit land en die hulp nodig hebben, blijft de Nationale Ombudsman bij zijn antwoord. De ernstig elektrogevoeligen worden compleet buitengesloten en dat mag dus wettelijk gezien. Net als in het verkeer jaarlijks zoveel dode slachtoffers worden ingecalculeerd, zijn waarschijnlijk bij het overgaan naar de digitale wereld, zoveel mensen ingecalculeerd die niet mee kunnen komen. Het lijkt op een uitnodiging tot zelfmoord, want opgeruimd staat netjes.

De griepprik halen
Het is vandaag 6 oktober 2019 en de herfst is begonnen. De tijd voor de griepprik breekt aan. Het RIVM (Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu) maakt bekend dat in oktober en november zo’n 6 miljoen mensen van de huisarts een uitnodiging krijgen voor de jaarlijkse griepprik. De griepprik is voor mensen van 60 jaar en ouder en voor volwassenen en kinderen met een bepaalde medische aandoeningen.

Zaterdag 5 oktober ligt de uitnodiging van de huisarts in de brievenbus om een griepprik te komen halen. Ze weet dat ik elektrogevoelig ben en als ik haar nodig heb komt ze ook aan huis. Maar College van de rechten van de mens: Ik kan hier niet naar toe, als elektrogevoelige. Ja, ik ben één keer geweest voor een kennismakingsgesprek en moest buiten gaan wandelen omdat ik in de wachtkamer niet goed werd. Nadat ik aan de beurt was lag er een smartphone op het bureau en na zes minuten begon ik het te voelen. Wegwezen hier en ik vluchtte ‘netjes’ weg, geloof ik. Bij de tandarts moet ik buiten wachten want in de moderne wachtkamer is het niet te doen voor mij als elektrogevoelige. Ik kan niet wat andere groepen wel kunnen en noem dit discriminatie. Vooral omdat de overheid ervan weet. Wanneer wordt er in Nederland eens ruimte gemaakt voor de mensen die niet tegen de kunstmatige elektromagnetische velden kunnen van alle draadloze apparaten. Ik ben nota bene zelf ziek gemaakt door dat de overheid goedkeuring geeft om de masten te plaatsen en mensen niet in de besluitvorming heeft betrokken. Het heeft mijn werk gekost, onze woning, onze beide families, collega’s vrienden en bekenden. Kortom; alles.

Het RIVM bewaakt de uitvoering en verzorgt de publieksvoorlichting. Nu nog een publieksvoorlichting over het draadloos gebruik.