Onze regering zegt dat het niet mogelijk is om fysieke klachten te krijgen door gebruik van draadloze communicatie. Onze Gezondheidsraad, GGD en huisartsen maken mensen met klachten, hieraan gerelateerd, ook niet wijzer. Mensen die na lang zoeken weten dat het door de antenne- installaties komt van GSM, UMTS, C2000 en LTE. Hadden wij dit maar geweten in 2003, dan hadden we de woning onder de kerktoren met zijn goed verstopte GSM masten, nooit gekocht. We hadden geen DECT-telefoon, geen magnetron en wifi en smartphones waren er toen nog niet. Had ons maar iemand gewaarschuwd! De oudste zoon reageerde nog in hetzelfde jaar en het kostte ons een jaar om erachter te komen wat de oorzaak was. De GSM masten die met hun bundels van elektromagnetische velden op onze woning gericht stonden! Na goed vier jaar zakte ik ook door de benen en moesten we vluchten. Wonderwel waren de klachten toen weg in een stralingsarme omgeving. Na twee jaar meende mijn werkgever dat ie ook mee moest doen met het digitale tijdperk en zonder dat ik het wist kwam er wifi en een DECT telefoon. Ik reageerde onmiddellijk en werd genoodzaakt om ontslag te nemen. In ons land echter blijft het bij een thermisch effect, meent de Gezondheidsraad, ondanks de lijfelijke ervaring van velen en van mezelf. Eén graadje warmt deze nieuwe technologie ons lichaam op en kan geen schade berokkenen. Over de biologische en neurologische effecten, waar buitenlandse wetenschappelijke onderzoeken over spreken, wordt geen bekendheid aan gegeven. Onze overheid schuift deze onderzoeken onder het vloerkleed. Mensen die flinke fysieke klachten hebben door het draadloos gebruik van anderen, worden niet geholpen. Sterker nog: ze worden aan hun lot overgelaten. Mijn missie, als ervaringsdeskundige, als elektrogevoelige tegen wil en dank, is het nu om mensen te waarschuwen. Iets wat de overheid en media nalaat. Laat u niet overkomen wat mijn gezin is overkomen.

Tevens staat het manuscript: woonruimte gezocht voor de elektrogevoelige, op deze site. Het moest mijn tweede boek worden maar helaas is het mij niet gelukt om een uitgever te vinden. Ja, ze waren er wel maar ik moest teveel veranderen. In mijn beleving kan dat niet zonder de essentie van het verhaal te schaden. Bovendien kan ik het niet meer lijfelijk promoten omdat ik van elektrogevoelig, ernstig elektrogevoelig gemaakt ben. Laat het u niet gebeuren want de zin van leven stopt dan. Geen hoop en geen toekomst meer is hard werken om er niet uit te stappen.
Ik hoop dat het tweede boek over elektrogevoeligheid gekopieerd wordt voor de ernstig elektrogevoeligen die ik ken. Helaas moet het dan maar zo.