De biokabel is een merk maar tevens een begrip. Een begrip in de wereld van de elektrogevoeligen.
Een biokabel is een afgeschermde elektriciteitskabel die gebruikt wordt om stroom te vervoeren en die geen elektromagnetische straling doorlaat! Overal door een huis lopen kabels en draden van het elektriciteitsnet. Door vloeren en muren naar schakelaars, wandcontactdozen en stroomgebruikers zoals lampen, TV, koelkast en wasmachine. Uit deze leidingen zullen altijd elektrische velden ontsnappen, zelfs als je helemaal geen stroom gebruikt. Laag frequente elektromagnetische velden, straling dus.

Elektrisch veld
Elektromagnetische velden zijn overal aanwezig waar elektrische ladingen zijn. Zo’n veld bestaat uit elektrische en magnetische golven die zich samen voortbewegen. Een elektrisch veld ontstaat door de aanwezigheid van elektrische lading. De sterkte van een elektrisch veld wordt aangeduid in volt per meter (V/m).

Magnetisch veld
Een magnetisch veld ontstaat als de elektrische lading beweegt (stroomt). De sterkte van een magnetisch veld daalt naarmate de bron verder weg staat of is. Bij huishoudelijke apparatuur waarbij relatief kleine elektromotoren, transformatoren of zenders worden toegepast om de ontstaan deze elektromagnetische velden. Alle huishoudelijke apparaten zoals mixers en koffiezetapparaat maar ook bij alle gemaksvoorwerpen zoals, lampen en TV. Een magnetisch veld wordt uitgedrukt in nanoTesla (nT).

Laag frequente radiogolven
Als elektromagnetische golven zich met een lage frequentie voortbewegen, spreken we van laagfrequente radiogolven (Radio frequency of RF).  Dat zijn velden van 50 hertz (Hz) tot 30 kilohertz (KHz). Deze groep is weer onder te verdelen in RF velden:
-Extremely low frequency (ELF) met frequenties van 3Hz tot 30 Hz;
-Super low frequecy (SLF) met frequenties van 30 Hz tot 300 Hz;
-Ultra low frequency (ULF) met frequenties van 300 Hz tot 3000 Hz;
-Very low frequency (VLF) met frequenties van 3kilohertz (KHz) tot 30 KHz.

Gevoelig voor laagfrequente radiogolven
Wanneer iemand nu dicht tegen een muur zit waar de leiding door heen loopt of bij een los snoer van een schemerlamp dan wordt het lichaam gemakkelijk opgeladen met tientallen Volt per meter (V/m). Zit je daar op de bank, op je lievelingsplek in een elektro magnetische veld zonder het te weten. Je ruikt het niet, ziet het niet en hoort het niet. Waarschijnlijk voel je het wel, maar zo lichtjes dat je denkt aan: te hard gewerkt, te hard gesport of te laat naar bed gegaan. Dat je op de lange termijn reuma krijgt zit in de genen, denk je. Niet beseffend dat de het de laagfrequente straling kan zijn die je lichaam oplaadt. En dat is bij een gevoelig iemand op de lange termijn, geen gezonde situatie. Als je altijd blote voeten zou hebben en contact zou hebben met een geleidende vloerbedekking van hout, wol of kurk is dat beter dan vloerbedekking met polyester of met kunsthars afgewerkt parket of vinyl. Bij hout of kurk wordt namelijk  een deel van deze lading afgevoerd naar de aardpen en dus de aarde. Blote voeten kan in Nederland niet altijd maar een geleidende vloerbedekking is wel mogelijk zodat statische elektriciteit en geïnduceerde elektrische spanningen naar de aarde kunnen afvloeien.  Een afschermende kabel kiezen met een juiste aardpen, is dan een overweging bij nieuw- of verbouw.

Afgeschermde kabel of bio-elektrakabel
Wat is dan het verschil met een gewone elektriciteitskabel en een afgeschermde elektriciteitskabel (ook wel bio kabel genoemd)? De stroomvoerende massieve koperdraden in een bio-kabel zijn extra afgeschermd door aluminiumfolie en deze maakt contact met de blanke extra ader, de bijdraad. De blanke bijdraad wordt aan één zijde van de aansluiting in de meterkast gekoppeld aan de elektrische aarding en de folie voorkomt dat er elektrische velden aan de kabel ontsnappen. De afgeschermde kabel reduceert dan ook 99,9% van de elektromagnetische velden! Dus geen muren die stralen en geen plafonds en vloeren die straling kunnen geven.

De aardpen
De aardingskabel (de groen-gele) bij een afgeschermde elektriciteitskabel door een woning loopt wordt samen met de extra bijdraad aan de aardpen (buiten de woning) gekoppeld zodat overtollige elektriciteit veilig afgevoerd wordt. De weerstand van de aardpen moet zo laag mogelijk zijn, dan geleidt deze het best de elektriciteit de grond in. Volgens de regels mag een aardpen een maximale weerstand hebben van 160 ohm. De meeste aardpennen hebben echter een veel lagere weerstand van ongeveer rond 50 ohm en in de praktijk blijkt een aardweerstand van minder dan 10 ohm meestal prima te voldoen. Voor een elektrogevoelig persoon moet de weerstand van de aardpen minimaal 5 Ohm zijn. Een gespecialiseerd iemand kan dit bepalen omdat die rekening houdt met:
-zwerfstromen afkomstig van andere aardpennen, retourstromen van treinen en trams en/of  metro. Deze zwerfstromen lopen vooral in de bovenste grondlagen. Daarom worden aardpennen voor medische toepassingen aan de bovenzijde geïsoleerd. Een te lage aardweerstand heeft een aanzuigende werking op de zwerfstromen;
-verschillende lagen bodemmateriaal die in de grond zitten zoals steen, grond of zand. Niet alle bodemmaterialen zijn namelijk even geschikt als aardingsmateriaal. Zo geleidt steen amper stroom en mag de aardpen dus niet enkel in steen geslagen worden. Als de eerste meter in de bodem dus enkel steen is het zaak dat de aardpen door de laag steen geslagen wordt om een bodemlaag te bereiken die wel stroom kan geleiden.

http://www.cybertheek.nl/Emv/InfoVeldmeting.pdf
https://huisfocus.nl/verbouwen-onderhoud/elektra/aardpen/aardpen-slaan/
https://biobouw.nl/images/Brochure-BioKabel.pdf