Als elektrogevoelige ben ik altijd erg blij geweest dat een kerstboom wél kon. De lampjes in de donkere dagen voor de kerst geven licht. Licht, gezelligheid en blijheid.  De verse geur van kerstgroen geeft een veilig gevoel. Het gevoel van vroeger wat ik nu kan doorgeven aan mijn kinderen.

Vele anderen gehoord te hebben besef ik dat ik hier heel dankbaar voor mag wezen. Dat ik niet reageer op het laagfrequente veld van deze lampjes. Duidelijk een verschil van elektro-overgevoelig  gemaakt door de GSM masten op de kerktoren want ik ben meer gevoelig voor het hoog frequente velden dan de laag frequente velden.

12 december 2013 halen we dan ook een kerstboom hier in de buurt. Een verse kerstboom. Je kunt hier zelf je kerstboom uitzoeken op het land en dan pas wordt die eruit gestoken. Verser kan niet.

14 december zet ik de kerstboom op. Lekker onder het genot van een kerst cd. Het brengt zoveel herinneringen. Dierbare herinneringen. Het is een kleine boom maar er kunnen toch drie snoeren kerstverlichting in.

Het mooie stalletje welke Tonnie zelf heeft gemaakt. De beeldjes die ik heb gemaakt bijna dertig jaar geleden geven zoveel herinnering. Ook het lampje achter in de stal doet het nog. Even sta ik erbij stil. Hmm…een spaarlamp, een van de eerste. Uit een tijd toen we nog nooit gehoord hadden van elektrogevoeligheid. Het ging altijd goed, dan zal het nu ook goed gaan. Het wordt donkerder en wat is het mooi. Ja, ik ben blij dat Tonnie heeft doorgezet en mijn angst heeft vertaald in: niet geprobeerd, nooit geweten. Ik wilde liever geen kerstboom. Ik heb mijn angst voor de toekomst niet meer goed onder controle. Wat geeft ons het volgend jaar? Weer vluchten uit deze woning? Nog een keer trek ik niet meer. Ja, elke keer schiet me dit wel door het hoofd wanneer ik op de bank lig en wegdroom bij de kerstboom. Het geeft vrede, licht en rust met mijn voeten zowat in de kerstboom. Mijn voeten die nu wel erg vaak gaan krampen. Nog denk ik er niets van. Die kramp zijn we onderhand wel gewend. Lastig en flink pijnlijk is het wanneer de spieren samen krampen in de kuiten en bij de voeten. Vaak is dit ’s nachts en moet ik dan maar even het bed uit, met platte voeten staan op de grond en kan ik meestal verder slapen. Alleen gisterenmorgen schrok ik wel: een flinke kneuzing was zichtbaar ter hoogte van de kleine teen. Neen, niet gestoten. Een bloedvat geknapt? En o, zo stom….ik denk nog steeds niet aan de kerstboom lampjes. Dat doet ’s avonds Tonnie wel. Hij pakt de laag frequent meter, netjes met de lange draad en het kleine happertje op het ijzeren stukje van het stopcontact en o, neen….wat hoog. Variërend van 700 V/m tot 1500 V/m!

 Vandaag 20 december 2013

De kerstdozen zijn weer vol en de mooie groene boom staat buiten!

Conclusie; ik lijk gelukkig nog op de mensen van nu, met hun draadloze speeltjes! Ik stak ook mijn kop in het zand! Ik weet onderhand dat wanneer je als elektrogevoelige elke dag bereid moet zijn om de dingen aan te passen!